คำเตือน!!! ยาวShipหายวายวอด

บายเนียร์ 3วัน 3งานรวด!!!

คำอธิบาย

บายเนียร์ ย่อมาจาก บ๊าย บายซีเนียร์ หมายถึงการเลี้ยงส่งรุ่นพี่ที่จบไปแล้วหรือกำลังจะจบ

ถ้าชาวจุฬาทั่วไปจะจัดให่รุ่นพี่ที่กำลังจะจบในปีนี้เช่น ปี4

แต่ถ้าวิดวะจะจัดให้แก่รุ่นพี่ที่เพิ่งจบไปหมาดๆ คือพี่นายช่างปีล่าสุดนั่นเอง(แก่กว่าปี4ปีนึง)

วันศุกร์บายเนียร์ภาค วันเสาร์บายเนียร์บาส วันอาทิตย์บายเนียร์CU Chorus

ไม่ใช่ว่าอีก2งานที่เหลือไม่สำคัญ แต่ที่เรารู้สึกดีด้วยที่สุดคงจะเป็นชมรมบาสนี่แหละ

สารภาพตรงๆ ว่าวันแรกที่เปิดเทอมตอนปี1 เราอยากลงมวยมากๆ แต่จะเดินไปถามว่า

พี่ๆมวยลงตรงไหน อยากลง

ก็กลัวจะห้าวหาญเกินเหตุ เดี๋ยวเสียเรตติ้ง เลยทำท่าอยากลงกีฬาทุกอย่าง(จริงๆแล้วก็แอบเลวไม่อยากซ้อมเชียร์ด้วย) แต่ก็ไม่รู้จะลงที่ไหน วันที่สองของเปิดเทอมช่วงก่อนซ้อมเชียร์ พี่ว๊ากก็ถามว่า ใครเป็นนักกีฬาให้ออกมายืนข้างหน้าด้วยค่ะ คราวนี้เรามองตามพวกเพื่อนๆที่กองพัน(คือชื่อกลุ่มรับน้อง)ที่ลุกไป เราก็ถามว่าอะไร มันก็บอกว่าบาส แล้วก็กวักมือเรียกว่าให้ลุกมาเหอะๆ เป็นคนใจง่ายซะด้วยซิ เลยเดินตามเลย55

พอเสร็จแล้วพี่เค้าก็ลากมานิดนึงส์ถึงโต๊ะบาส อ้าวมีลูกบาสอยู่บนเก้าอี้ด้วย เฮ้ย!นั่นมันคนนี่หว่า เจอออยอยู่ในชุดพร้อมเล่นเต็มยศ ทำหน้าซาลาเปาใส่ แล้วก็ทักเรา

แล้วก็โดนลากไปซ้อมที่เตรียม เอ๊ะทำไมเรากลับมาจุดเดิม คนเยอะมาก บางคนแม่งเล่นไม่เป็นเลย ก็มาฮากัน ดูมั่วๆไงไม่รู้ คงเป็นสาเหตุให้คนที่เล่นเก่งๆหลายคนไม่ยอมมาเล่นด้วยอีกเลย(เฮ้อ เศร้า)

พอแข่งนัดแรกเราก็แพ้บัญชีเลย แต่อีก2นัดเราชนะรวดเลยชิงเข้ารอบมาเป็นที่2ของกลุ่มอย่างหวุดหวิด

(ฟังดูดีเนอะ จริงๆแล้ว เราชนะบายศิลปกรรม กับ ชนะนิเทศที่เต้นไปเล่นบาสไปมากกว่า 55)

พอรอบ8ทีมเราเจอวิดยา และนั่นเป็นจุดเริ่มต้นของ วิดยาอาถรรพ์ เพราะเราไม่เคยชนะวิดยาได้เลยจนถึงตอนนี้

เพราะบาสคณะตอนเทอม2คนของเรามาซ้อมน้อยมาก เราเป็นคนเดียวในปี1ที่มาซ้อมมากสุดบ่อยสุดแต่ก็ดูไร้ค่า เพราะทุกๆวันมีคนซ้อมประมาณ5คน และก็เหมือนผลัดกันมาอีก(ยกเว้นพี่เมย์จุก) ตรงข้ามกับวันแข่งคนมาเป็นล้าน บางคนใครก็ไม่รู้ พี่ป๊อป(โค้ช)ยังจำไม่ได้เลย ผลการแข่งก็ไม่น่าแปลกที่เราแพ้วิดยาอย่างเฉียดฉิว3แต้มและตกรอบแรกบาสคณะอย่างหน้าเจ็บใจ เราเกือบร้องไห้แล้วนะ เราผิดหวังกับทุกอย่าง วันนั้นเราเล่นแย่ เราช่วยอะไรทีมไม่ได้ คนที่เก่งก็เล่นได้ไม่นานเพราะไม่ซ้อมเลยเหนื่อยเร็ว

ปี2 บาสเฟรชชี่รุ่นน้อง ก็แพ้วิดยาอีกแล้ว(ครั้งที่3) น้องแพน(เทพสุดในปี1)ร้องไห้เลย

แต่เดี๋ยวก่อนผลงานของบาสวิดวะเริ่มรับรู้บทเรียนแล้ว เราก็ดีขึ้น จากผลงานการอุ่นเครื่องในเทอม2

1.บาส3เส้า จุฬา ธรรมศาสตร์ เกษตร เราได้รองแชมป์(เพราะธรรมศาสตร์ไม่ยอมมาแข่ง55)

2.อันนี้จริงๆละบาส4เส้า วิดวะ วิดยา บันชี เสดสาด เราได้ที่2 (แต่เราแพ้วิดยาอีกแล้ว ไม่งั้นก็แชมป์แอบเสียใจมิใช่น้อย

และที่ของจริงบาสคณะ น่าแปลกใจมากทั้งๆที่ไม่ได้ซ้อมกันเลย แต่ยังดีที่รอบคัดเลือกแข่งแค่2ครึ่งๆละ 15นาที

รอบแบ่งกลุ่มเราทำผลงานเวอร์มาก เป็นที่1ของสายทั้งๆที่มี 3ทีมโหดอย่าง บัญชี หมอ สัตวะ อักษร(เกือบมีทีมแต่หายไปไหนไม่รู้) ชนะ3นัดรวดแบบหืดจับ

วิดวะเข้ารอบรองครับท่าน!!!

เข้าที่1สายไขว้ไปเจอวิดยา เอาอีกแล้ว คราวนี่กติกาเปลี่ยนเป็นเล่น4ควอเตอร์เริ่มทำพิษ พวกเราเล่นกันดีมากแต่พอท้ายๆหมดแรงโดนน้องแอนซัด3แต้ม3ลูกรวดชนะไปซะงั้น T-T

เสียใจแต่ไม่ร้องไห้แล้วเพราะเราชินกับการพ่ายแพ้ซะแล้วล่ะ แต่แพนคงทำใจไม่ได้ยังร้องไห้อยู่

เราได้ไปชิงถ้วยที่3ปลอบใจกับหมอ ซึ่งเราเคยชนะมาแล้ว แต่ครั้งนี้4ควอเตอร์ทำให้พวกเราเล่นเปลี่ยนไป เหนื่อยแล้วมั่ว(ปกติมั่วจะตายอยู่แล้ว) เบอร์17ปี5ของหมอทำพิษเอามากๆ เรากับพี่เมย์จุก เปลี่ยนกับมาจับแมนพี่เค้า ได้ผลดีกว่าเดิม พี่เบอร์17หงุดหงิดโคตรพ่อ เล่นไม่ออกแล้ว แต่พอเปลี่ยนแผนให่กลับมาเลิกจับแมนก็เลยโดนอีก กลับมาจับแมนอีกทีก็ไม่ทันแล้ว

วันนี้เราชู้ตไม่แม่นกันเลย ต่างกับหมดแม่นเอาๆ เราเลยแพ้ไป ได้แค่ที่4 นั่งมองถ้วยตาปริบๆ(และแพนก็ร้องไห้อีก ง่าส์ๆ) และเราก็ชินอีกแล้ว เลยเฉยๆ

แพ้บ่อยๆค่อยๆชิน คงเป็นความรู้สึกของเรากับบาสวิดวะไปซะแล้ว

ไม่มีใครสนใจทีมของเราแม้แต่ชมรมบาส ก็สนใจบาสชายมากกว่าบาสหญิง

เคยคิดเหมือนกันทำไมวิดวะเราไม่มีตัวมหาลัย ช้างเผือก ตัวเก่งๆอย่าบันชี หรือ วิดกีฬาไปเลย

ถึงเราจะยังไม่เคยได้แชมป์อะไรกับวิดวะ แต่เราก็รู้สึกว่าตัวเองมีความสำคัญกว่าตอนม.ปลาย เป็นเพราะเราไม่เก่งจริงๆด้วยแหละ ม.4เราตกรอบแรก ม.5 ม.6เราได้แชมป์2ปีติด เหรียญทอง เงินรางวัล สิทธิพิเศษคำยกย่องสำหรับแชมป์มีมากมาย แต่เรารู้สึกว่างเปล่าเหมือนไม่ได้อะไรเลย เราลงไปเกมือนเกมส์ขาดแล้ว ลงไปเพราะสงสารอยากให้ตัวสำรองเล่นมั่ง เหมือนเป็นแค่1ใน12ที่ใส่ชื่อลงไปให้ครบเท่านั้น หน้าที่หลักจริงๆคือตักน้ำกับนั่งดู

อยู่วิดวะแม้จะไม่ถึงขั้นเป็นแกนหลักอย่างปี4 แต่เราเหมือนมีตัวตน ดูมีค่า เป็น5ตัวแรก อยู่ในแผนของทีม ลงไปแก้เกมส์ในยามวิกฤต ช่วยจับแมน ช่วยเกมส์รุก เกมส์รับ ฟาสเบรค (แต่จะว่าไปวิดวะก็เล่นกันอยู่แค่7-8เหมือนกันนี่หว่า เหอๆ)

ก็เหมือนคุณเป็นนักเตะในทีมเล็กๆที่มีส่วนสำคัญของทีมใกล้ตกชั้น ช่วยให้ทีมมีชีวิตรอดอยู่ต่อไป แฟนบอลดีใจที่ทีมยังอยู่รอดต่อไปในพรีเมียร์ ทีมนั้นจน เงินน้อยแทบไม่มีอะไรตอบแทนคุณ นอกจากแฟนบอลและเพื่อนร่วมทีม

หรือคุณจะเป็นชอนไรท์ฟิลิปในเชลซี อยู่ในทีมแชมป์2สมัยรวดอย่างเชลซี ทุกคนยกย่องว่าสุดยอด แฟนบอลร่วมฉลองด้วยกับมัน กัปตันทีมชูถ้วย คุณก็ลงไปกระโดดเฮด้วย แต่คุณไม่เคยได้ลงเล่น เงินค่าจ้างต่อสัปดาห์ที่แสนแพงของคุณก็เติมความภูมิใจให้คุณไม่ได้เลย

ลืมเล่าเพิ่มในงานบายเนียร์ ถึงจะเหล้าเข้าปากไปเยอะก็ยังจำได้ พี่เยาว์เดินมาล็อกคอเราพูดซึ้งๆกับเรา ว่า "ฝากชมรมด้วยนะ ขอบคุณมากที่เข้าโต๊ะมาตลอด"

เป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่ได้กินเหล้า+เต้น+แหกปาก+กอดคอ+กระโดด+ดูบอล ในเวลาเดียวกันกับพี่ๆเพื่อนๆน้องๆ

สรุปผล New2-1LIV ผีชนะอีก ไปกันใหญ่แล้ว(เกี่ยวไม๊เนี่ย แต่เศร้ามิใช่น้อย)

ปล.มีสาวมาคอคุยกับพี่นิวด้วย55 แล้วก็ขอเบอร์ แล้วพี่นิวก็ให้ด้วย55 หล่อ...